Eric Fromm’a göre, çocuk sevgisi ve yetişkin sevgisi var. Çocuk sevgisi der ki, ‘seviyorum çünkü seviliyorum’, yetişkin sevgisi der ki ‘seviliyorum çünkü seviyorum’.

Çocuk sevgisi der ki, ‘gereksinimim var o yüzden seviyorum’, olgun sevgi der ki, ‘seviyorum o yüzden gereksinimim var’. Bu sıralamadaki farklılık, sağlıklı bir sevgi mi yoksa bir ihtiyaç gidermeye dayalı bir sevgi mi var onu belirler diyor Fromm.

Başka bir deyişle, gereksinim kaynaklı bir eğilim yok sağlıklı bir sevgide. Yani o kişide sevdiğimiz şeyler, bizde bir ihtiyacı karşılamasıyla tanımlanmıyor.

Nerede okuduğumu hatırlamıyorum ama, bir psikolog çok iyi ifade etmişti. “Sevmek için gerçekten hakiki bir karşılaşma gerekir. 30 yıl beraber yaşamış iki insan, hiçbir zaman gerçekten karşılaşamamış olabilir” demişti.

Haklıydı. Hakiki karşılaşmalar, sonsuz olasılıklar evreninde ait olduğun yıldızı ararken bazen bitmeyecek gibi gelen bir boşluğun içinden geçtikten sonra gerçekleşebilir. Karanlıkta bazen yıldızın ta kendisi olman, bazen de boşlukta sadece toz ve gaz bulutu olarak öylece gezinmen gerekebilir. El yordamıyla, kalp yordamıyla yürüdüğün bu yolun kimi zaman ters şeridinde kalır hakikat. Onu teğet geçmiş de olsan, yolunu kimi zaman kaybetmiş de olsan; bil ki geç bir buluşma, o sonsuz olasılıklar evreninde hiç buluşamamaktan her zaman yeğdir.

Şimdi sen çok yorulduğun için yolun sağına çektin biliyorum. Ama mutlu bir sağ çekiş bu. Ağacın, denizin, güneşin ve gökyüzün var. Tüm karşılaşamayışlar yolun diğer şeridinde ve geride kaldı şimdi. Haksızlıklar, boş konuşmalar, kuru kalabalıklar, yalnızlık ve yorgunluklar, artık sana değmeden, ters yönde akıp gidiyorlar.

Ona bir şey yapmadığın halde önünden geçerken sana sataşan o aptal köpeği unut. Seni besleyebilecekken görmezden gelen o umarsız adamı da. Ötekilerle cilveleştiği için seni gözü görmeyen o vefasız dişiyi ve korumaktan yorulduğun halde bunun pek farkında olmayan evleri de unut.

Hadi kapat gözlerini, burada biraz öylece dinlen. Artık bütün mutlu sağ çekişlere, hep birlikte, bütün yetişkin sevgimizle, hav!

Yazı/Fotoğraf: Nihal Yuvacan